بازار اجاره سیدنی به نقطهای رسیده که اجاره یک اتاق در یک خانه اشتراکی (sharehouse) میتواند تا ۱۸۰۰ دلار استرالیا در هفته برسد — رقمی که تا همین چند سال پیش برای اجاره یک خانه کامل در بسیاری از محلههای این شهر کافی بود. دادههای اختصاصی منتشرشده از سوی پلتفرم Flatmates.com.au نشان میدهد دهها اتاق در خانههای اشتراکی سیدنی با قیمتهایی بسیار بالاتر از ۸۰۰ دلار در هفته آگهی شدهاند.
خانه اشتراکی (sharehouse) شکلی از سکونت است که در آن چند نفر یک واحد مسکونی را با هم اجاره میکنند و هزینهها را تقسیم مینمایند. این شیوه در استرالیا بهویژه در میان دانشجویان، مهاجران تازهوارد و جوانان شاغل بسیار رایج است. با این حال، آنچه اکنون در سیدنی میگذرد حتی معیارهای همین بازار را هم درنوردیده است.
بر اساس دادههای Flatmates.com.au، گرانترین اتاق اشتراکی در حال حاضر در محله پیرمونت (Pyrmont) واقع است؛ یک اتاق دوتخته خصوصی با سرویس بهداشتی اختصاصی در یک آپارتمان سهخوابه با استخر، جکوزی، سونا و باشگاه ورزشی، با قیمت ۱۸۰۰ دلار در هفته شامل قبوض آگهی شده است. رتبه دوم به محله تاماراما (Tamarama) تعلق دارد که یک اتاق با دید به اقیانوس در فاصله چند کوچه از ساحل، ۱۴۵۰ دلار در هفته قیمتگذاری شده است.
محلههای کنزینگتون (Kensington) و کینگزفورد (Kingsford) — هر دو در مجاورت دانشگاه نیوساوتولز (UNSW) — نیز در این فهرست حضور دارند. اتاقهایی در این دو محله به ترتیب ۱۴۰۰ و ۱۳۰۰ دلار در هفته آگهی شدهاند و صراحتاً برای دانشجویان این دانشگاه بازاریابی میشوند. این ارقام نشان میدهد که حتی اجاره اشتراکی در نزدیکی دانشگاهها دیگر گزینهای ارزانقیمت نیست.
سایر محلههای حاضر در فهرست دهتایی گرانترین اتاقهای اشتراکی سیدنی عبارتاند از: کیریبیلی (Kirribilli) با ۱۰۵۰ دلار در هفته، وولاهرا (Woollahra) با ۹۵۰ دلار، هیمارکت (Haymarket) با ۹۲۰ دلار، مکواریپارک (Macquarie Park) با ۹۹۹ دلار، و مرکز شهر سیدنی (CBD) با ۹۰۰ دلار در هفته.
ریشه این وضعیت را باید در نرخ خلأ اجاره (vacancy rate) جستجو کرد. نرخ خلأ اجاره درصدی از واحدهای مسکونی است که در یک زمان مشخص خالی و آماده اجاره هستند؛ هرچه این عدد پایینتر باشد، رقابت میان مستأجران بیشتر و قدرت چانهزنی آنها کمتر است. در یک بازار متعادل این نرخ حدود ۳ درصد است، اما نرخ خلأ اجاره در سیدنی در حال حاضر تنها ۱.۷ درصد است — یعنی عرضه مسکن اجارهای به شدت کمتر از تقاضاست.
وانسا ریدر، رئیس بخش تحقیقات شرکت مشاوره ملکی Ray White، در این باره گفت که رشد جمعیت و نرخ پایین خلأ اجاره مردم را به سمت خانههای اشتراکی بزرگتر در مناطق دورتر از مرکز شهر سوق میدهد. به گفته او، افزایش تعداد افرادی که به مناطق غربیتر نقل مکان میکنند و در واحدهای بزرگتر ساکن میشوند، نشانهای از گسترش اجاره اشتراکی است.
برای خوانندگانی که با بازار مسکن ایران آشنا هستند، این مقایسه میتواند روشنگر باشد: در استرالیا قرارداد اجاره معمولاً شش ماهه یا یکساله است، مستأجر هیچ ودیعهای معادل چند سال اجاره پرداخت نمیکند، و مبلغ ودیعه (bond) معمولاً معادل چهار هفته اجاره است که نزد یک نهاد دولتی نگهداری میشود. با این حال، پایین بودن ودیعه به معنای سهولت ورود به بازار نیست؛ رقابت شدید برای هر واحد اجارهای، فرآیند را بهشدت دشوار کرده است.
کارشناسان بازار مسکن هشدار میدهند که تا زمانی که عرضه مسکن اجارهای با رشد جمعیت همگام نشود، فشار بر مستأجران — بهویژه تازهواردان، دانشجویان و کارگران کمدرآمد — ادامه خواهد داشت. این وضعیت بار سنگینی را بر دوش کسانی میگذارد که تازه به استرالیا آمدهاند و هنوز پایههای مالی محکمی ندارند.
دیدگاهتان را بنویسید